~*[Petals...need its Flower]*~

เนื่องจากว่ามีคนมาแปลเอ็นทรี่ที่ตาฮีเขียนถึงป๋าเอาไว้แล้ว

เลยขอลัดคิวเอามาลงเลยแล้วกัน ส่วนที่เหลือจะตามมาอีดิททีหลังค่ะ

ไม่ใช่อะไรหรอก ก็ไอ้เจ้าเอ็นทรี่นี้มันอ่านแล้วชวนจิ้นยังไงไม่รู้สิ เหอๆๆๆ *p*

ข้าพเจ้าแปลไปน้ำลายไหลไปเลยทีเดียว เอิ้กๆๆ

อันนี้เป็นเวอร์ชั่นแก้ไขจากที่เคยแปลไว้ค่ะ ตอนแรกแปลจากคนแปล Eng คนอื่น

แต่พอดีตอนนี้ Damifino เจ้าเดิมเอามาแปลแล้ว เนื้อหาค่อนข้างต่างกัน...เลยเอามาแปลใหม่ค่ะ

Title: 한 경 (Hankyung)
2006.11.28 18:28

ฮันกยองของเรา . .
ตั้งแต่ที่ผมได้รู้จักกับ Kyungie(เรียกน่ารักเชียว), มันก็ 4 ปีแล้วใช่มั้ย? หรือน้อยกว่านั้นหน่อยนึง.
ในตอนแรกนั้นมีแต่ความอึดอัดไม่รู้จักจบสิ้น
เพราะกำแพงของภาษา. .
ผม, คนที่ไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวกับใครนอกจากตัวเอง, นายก็ทำส่วนของนาย ฉันก็ทำส่วนของฉัน . .
อย่างไรก็ตาม,ขณะที่อยู่ด้วยกันพวกเราก็เริ่มรู้จักอีกฝ่ายนึงมากขึ้นทีละนิดๆ . .
นั่นเพราะว่าเพียงแค่มองเข้าไปในตาของเค้า ผมก็สามารถบอกได้เลยว่าเค้ากำลังคิดอะไร . .
จริงๆนะ . . บ่อยครั้งที่ขณะทานข้าวอยู่, Hankyung จะมองจ้องมาที่ผมอยู่ครู่หนึ่ง
'อา~ เค้าจะบอกว่าเค้าอยากกินข้าวผัดกิมจิกับผม'
ถึงแม้ว่าผมจะมองไปที่หน้าของ Kyungie ด้วยความประหลาดใจอย่างมาก แต่ผมก็ตีความด้วยตัวเองแล้วก็สั่งข้าวผัดกิมจิมาให้เค้า . . (+__)a
เหตุผลที่พวกเราริ่มจะที่สนิทสนมโยเดลลี่(-*-)กันมากขึ้นนั้นก็เป็นช่วงประมาณปลายฤดูหนาวเมื่อ 2 ปีก่อน ! !
มันเป็นช่วงที่ทั้งบริษัทไปเที่ยวเล่นสกีกัน
ผม.. Kyungie.. Donghae.. และเด็กน้อยที่ยังเป็นเด็กฝึกเต้นอยู่ Stephanie Hwang. .
ตัวผม, Kyungie, Donghae มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่พวกเราได้ไปเล่นสกีกัน . . (*__)a
คุณจะต้องทำอะไรอย่างระมัดระวัง, Hwang เตือนเราแบบนี้อยู่หลายครั้ง . .
ผม, รู้สึกว่าครั้งแรกของลูกผู้ชายนั้นมันมีความหมายมาก ผมเลยบอกกับทุกคนไปโดยไม่คิดว่าไปที่จุดที่สูงที่สุดกันดีกว่า . .
ระหว่างที่ไปได้พักนึง Hwang และ Donghae บอกว่าพวกเค้าทำไม่ได้ และพวกเค้าจะลงไปแล้ว . .
(ตอนนี้นี่เองที่ Donghae ลงจากเขาไปด้วยการใช้สโนว์บอร์ดของเค้ายังกับว่ามันเป็นเลื่อนหิมะ ...แล้วก็เกือบจะเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่เข้า ㅡㅡㆀ)<--แบบว่าเอามาใช้นั่งแล้วไถลลงไป
"안퇘.. 친챠 우리 다죽어.. 너 미쳐써.. 친챠 미쳐써 너.." <--ออกเสียงแบบฮันกยอง
(พวกเราทำไม่ได้หรอก.. พวกเราจะต้องตายแน่ๆเลย.. นายมันบ้า.. นายมันบ้าจริงๆเลย.." Kyungie พูดด้วยความกลัว
"LOL~ เทพธิดาแห่งโชคอยู่ข้างหลังฉันน่า ดังนั้งมันโอเคอยู่แล้ว!! ไปกันเถอะ~ㅋㅋ"
ผมพูดแบบนั้นแล้วก็เข้าไปนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
เกล็ดหิมะที่ปลิวไปมาอย่างรุนแรง . . ลิฟท์สกีที่สั่นไหวไปมา . . แล้วมันก็หยุดอย่างกระทันหัน. . .
"어터케! 아씨 친챠.. 내카 오치말래차나.." <--ออกเสียงแบบฮันกยอง
(นี่เรากำลังจะทำอะไรกันเนี่ยยยย! โธ่ว้อย จริงๆเลยนะ.. ฉันบอกนายแล้วไงว่าเราไม่ควรจะขึ้นมาเลย..) <--กร๊ากกก ป๋าสติแตกไปแล้ว
"อืมมม.. Hankyung~ นายเชื่อฉันนี่, ใช่มั้ย^-^?"
"평신.." <--ออกเสียงแบบฮันกยอง
(........) <--เค้าบอกว่าเพราะเป็นคำด่าในภาษาเกาหลีตาฮีก็เลยไม่ได้เขียนลงมาค่ะ เขียนแต่ที่เป็นแบบป๋าออกเสียงอ่านเอาไว้ แต่แปลออกมาได้ประมาณว่า "ไอ้โง่, ไอ้ปัญญาอ่อน"
"อะไรนะ!! เฮ่ นายเรียกฉันว่าไอ้ปัญญาอ่อน งั้นเหรอ!! นายไปเรียนคำพูดแย่ๆอย่างงี้มาจากไหนกันเนี่ย!!"
"치카 다 칼켜줘쓰면서.." <--ออกเสียงแบบฮันกยอง
(ก็มีนายคนเดียวน่ะแหละที่สอนฉันทุกอย่างอ่ะ..)
"(แกล้งทำเป็นหลับ)......................................." <--- เนียนมากตาฮี -*-
ที่ยอดเขา, พวกเราไปถึงด้วยความยากลำบาก . . เกล็ดหิมะยิ่งพัดปลิวไปมาแรงขึ้นกว่าเดิมอีก . .
Hankyung ซึ่งใส่แค่แว่นกันแดดเพียงอย่างเดียว . .
ผมซึ่งใส่หมวกคาวบอยสีชมพู (เด่นแม้แต่ในภูเขา -*-) และผ้าคลุมกันหนาวที่พันไว้ . .
ยังไงก็ตาม, พวกเราคงจะดูน่าสนใจสำหรับคนอื่นเอามากๆในชุดแบบนี้ (แน่ล่ะค่ะพ่อคุณ -*- เล่นสกีใส่หมวกชมพูกะผ้าคลุม-*-)
พวกเราขึ้นบอรฺดของเราแล้วก็ลงเขาไป, แบ่งหิมะสีขาวออกเป็นทาง และหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วโดยธรรมชาติแบบนั้น + ความสงบของฮันกยอง . .(โรแมนติคจริงๆ อิ้วววว)
ความเชื่อมั่นที่น่าประหลาดใจ + ผมซึ่งประเมินค่าความสำคัญของผู้ชายด้วยความกล้าหาญ . .
มันคงจะดูตลกสำหรับคนอื่นๆ, แต่มันเป็นเรื่องสนุกของเรา
มันเป็นตอนนั้นแหละที่ทัศนวิสัยของเรารวมเป็นหนึ่งเดียวกัน และก็ทำให้มันง่ายขึ้น
ฮันกยอง . .
เพื่อนในจำนวนน้อยที่ผมสามารถเรียกได้ว่าเป็นเพื่อน . .
คนขี้โกงที่บริสุทธิ์มากจนเกินไปจนคนอื่นสามารถเข้าใจได้ . .
ตอนที่พวกเราอยู่ด้วยกันคยองกี้นั้นเป็นคนที่ดีมาก, ผมเลยกลายเป็นคนเลว . .(กรรม -*-)
คนขี้โกงที่น้ำตาไหลขณะที่กำลังพูดว่าเค้ารู้สึกซาบซึ้งมากแค่ไหนเกี่ยวกับคิบอมแล้วก็ผม . .
เค้า, เป็นคนที่รู้สึกอึดอัดจากการถูกชมเชยเลยพูดว่า "เหอะ เหอะ.. นายเมาแล้วล่ะ.." แล้วก็ขำ . .
และ . .